گرديده و ستمگرانى نالايق بر مسند حكومت تكيه زده‌اند ، زندگى تنها براى كسانى آرزوست كه يا از ديوانگان و بىدركان اجتماع هستند و يا آن كه خود همرنگ جماعتند . اما از نظر آزاد مردان امت ، كسانى كه نمىخواهند سفره‌شان از خون دل دردمندان و طبقات محروم رنگين باشد ، كسانى كه نمىخواهند پايه‌هاى سعادت خويش را بر اسكلتهاى بىجان و بىرمق بىپناهان بنا نهند ، آنهايى كه نمىخواهند لبخندشان بر اشكهاى ريزان و چهره‌هاى زرد و افسردهء يتيمان ، بيوه‌زنان و تهيدستان باشد و بالاخره آنان كه نخواسته‌اند به قيمت محو و نابود ساختن حق و عدالت چند روزى همانند حيوانات بخورند و بياشامند و نام آن را زندگى بگذارند ؛ از نظر اين جمع ، زيستن جز ننگ و نكبت نيست . آرى ، اينجاست كه حسين عليه السّلام آن پروش‌يافتهء دامنهاى پاك و انسان‌پرور مىگويد : « . . . انى لا أرى الموت الا سعادة و الحيوة مع الظالمين الا برما » اين منطق بزرگ و انسانى حسين اگر چه براى بسيارى از مردم عصر وى قابل درك نيست - آنهايى كه مىگويند بايد زندگى كرد در هر شرايط و به هر قيمت كه باشد ! - اما براى ياران با وفاى وى يعنى آن شير مردان اسلام و ديانت ، اين منطق مقدس به خوبى درك مىشود . از اين نظر ، هنگامى كه آن بزرگوار سخنان خود را به پايان رساند ، هر يك از آن مردان آزاده برخاستند و در پاسخ آن حضرت سخنانى گفتند و پايدارى خويش را در راهى كه حسين عليه السّلام در پيش دارد آشكارا اعلام داشتند . زهير بن قين به پاى خواست و گفت : « قد سمعنا هداك اللّه يا بن رسول اللّه مقالتك و لو كانت الدنيا باقية و كنا فيها مخلدين لاثرنا النهوض معك على الاقامة فيها . . . ؛ اى پسر پيغمبر ، ما سخنان شما را شنيديم . خداوند همواره در مشكلات راهنماى شما باشد . اگر دنيا براى ما پايدار و زندگى ما در آن هميشگى بود ، با اين حال ما ترجيح مىداديم كه با شما كشته شويم و از زندگى چشم بپوشيم . » در اين گفتار كوتاه زهير نيك بنگريد كه چگونه اين صحابى بزرگ منطق مقدس امام عليه السّلام را درك كرده و مىگويد اگر زندگى اين جهان ، ابدى و هميشگى بود با اين حال من با شما قيام مىكردم و در راه اهداف مقدست جان مىباختم ! زهير بن قين نه تنها زندگى كوتاه اين جهان را با ستمگران ناچيز مىشمرد ، بلكه حيات ابدى را هم كه با بيدادگران بگذرد و در حكومت ، سفله‌هايى مانند يزيد باشد ، ذلت و ننگ مىداند .